Yaralı Barbie
Çocukluğum boyunca hayali bir partnerim oldu. Kendisi; beni seven, koruyan, izleyen yakışıklı bir kardeş ve sevgiliydi. Peki neden vardı böyle biri? Korunmaya mı ihtiyaç duyuyordum? Belki evet. Ebeveynlerimin harika bir ikili olmasından ilhamla ben de ikili olmaya heves edip kendi eşimi, dostumu mu arıyordum? Evet. Arkadaşa ihtiyacım vardı ve yalnızlıktan sıkılıyor muydum? Kesinlikle evet. Kendisini çok benimsiyor olmasam da yeri gelmişken bir bakış sunayım; Erich Fromm’a göre aşk, yalnızlığa tahammül edemiyor olmamızdan ve sürekli güvenlik ihtiyacından dolayı ötekiyle birleşme istediğimizden kaynaklanıyor :) Bazen bu hayali diyalogların yaşandığı romantik oyunlarımda hayali arkadaşımın yaralarını bazen de gerçek dünyaya dönüp sahiplendiğim veya sokakta yaşayan minik hayvanların yaralarını iyileştiriyordum. Okulda da her yıl yüksek coşkum ile seçilmiş olduğum ‘ilkyardım kolu’ olmamdan kaynaklı sınıf arkadaşlarımın yaralarını iyileştiriyordum. Yeşilçam ve Hollywood film...