Kayıtlar

Yaralı Barbie

Resim
Çocukluğum boyunca hayali bir partnerim oldu. Kendisi; beni seven, koruyan, izleyen yakışıklı bir kardeş ve sevgiliydi. Peki neden vardı böyle biri? Korunmaya mı ihtiyaç duyuyordum? Belki evet. Ebeveynlerimin harika bir ikili olmasından ilhamla ben de ikili olmaya heves edip kendi eşimi, dostumu mu arıyordum? Evet. Arkadaşa ihtiyacım vardı ve yalnızlıktan sıkılıyor muydum? Kesinlikle evet. Kendisini çok benimsiyor olmasam da yeri gelmişken bir bakış sunayım; Erich Fromm’a göre aşk, yalnızlığa tahammül edemiyor olmamızdan ve sürekli güvenlik ihtiyacından dolayı ötekiyle birleşme istediğimizden kaynaklanıyor :) Bazen bu hayali diyalogların yaşandığı romantik oyunlarımda hayali arkadaşımın yaralarını bazen de gerçek dünyaya dönüp sahiplendiğim veya sokakta yaşayan minik hayvanların yaralarını iyileştiriyordum. Okulda da her yıl yüksek coşkum ile seçilmiş olduğum ‘ilkyardım kolu’ olmamdan kaynaklı sınıf arkadaşlarımın yaralarını iyileştiriyordum.  Yeşilçam ve Hollywood film...

Taksiyle Çıkılan Yolculuk

Resim
Anne karnındaki bir bebeğin annesiyle arasındaki göbek bağı gibi bizi de bu dünyaya tutunduran bağ iletişimdir. Psikologların da kabul ettiği gibi, bağımlılıkların ana sebebi yaşadığımız dünyada var olan bir olgu, alan ya da kişi ile gerçek bir iletişim ve bağ kurmanın eksikliğidir. Bu bağın varlığını, sağlamlığını, uzunluğunu, parlaklığını ne kadar hissedersek hayata da o denli kuvvetle tutunuruz. İnsanlarla, diğer canlılarla ve aslında tümüyle yaşayan dünya ile aramızda bir bağ olduğunu öne sürerken "bağ' kelimesini boşuna kullanmayız (zamanın gereksinimlerinden kaynaklı olsa da eskilerin bizden daha farkındalıklı olduğuna şüphe yok). Zeytinyağı ve suyu karıştırıp homojen bir karışım olamadıklarını görmek kadar basit bir gerçektir bir varoluşun kendinden olana sımsıkı tutunuşu. Bağ dediğimiz bu iki ayrı aynılığın aralarındaki mesafe ile ilgili tamamen. Benzer amaç, duygu, düşünce ve hislerde olduğumuz kişilerle hemen bir ‘’bağ’’ kurabilmek de yine bu aynılıktandı...